جایگاه سازمان های مردم نهاد

تاریخ نشر: 1392/05/07 تعداد بازدید: 1217 کد خبر: 8zqwbbmj


نویسنده: محمد مزینانی*

یکی از عوامل توسعه یافتگی در دنیای امروز میزان مشارکت مردم در فعالیت های اجتماعی و مدنی است. به همین منظور و در جهت کانالیزه کردن فعالیت های مردمی، سازمان های مردم نهاد (NGO) تاسیس شد.
    قدمت تاسیس سازمان های مردم نهاد در کشورهای پیشرفته و تکامل آنها در طول زمان از نظر سازماندهی و برنامه سازی از عوامل تاثیر گذاری این سازمان ها در جوامع فوق است.
    در حقیقت فلسفه وجودی سازمان های مردم نهاد، آشنایی بخش های مختلف جامعه با حقوق حقه و قانونی خود، آموزش، ایجاد فضایی جهت همگرایی و مشارکت در بهبود پارامترهای زندگی است که تمامی این موارد در راستای کمک به حکومت در انجام وظایف خود است.
    از آنجا که سازمان های مردم نهاد در ایران نهادهایی نوپا محسوب می شوند و در این مدت نیز با مشکلاتی عدیده که شرح آن در ادامه خواهد آمد، مواجه شده اند، متاسفانه تا رسیدن به اهداف خود که در سطور بالابه آن اشاره شده فاصله معناداری دارند که تبعات منفی آن علاوه بر جامعه بر حکومت نیز اثرگذار بوده است.
    
    مشکلات تاسیس و فعالیت سازمان های مردم نهاد در ایران
    
    1- عدم ثبات رویه حکومت در نوع نگاه به سازمان های مردم نهاد
    با نگاه به چهار دوره ریاست جمهوری اخیر در ایران شاهد رشدی سریع و سکونی عمیق هستیم.
    رشدی که در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی به وجود آمد در تاریخ کشور بی سابقه بود و ارتباطی مستقیم با نوع نگاه رییس جمهور وقت و سیاست های وی داشت. اما همین رشد و توسعه در دوران آقای احمدی نژاد مبدل به یک سکون و رکودی عمیق شد که این امر نیز نشات گرفته از نوع نگاه رییس جمهور و سیاست های وی دارد.
    این فراز و فرود تا زمانی که رویه ای ثابت به وجود نیاید و مبدل به یک قانون غیرقابل تغییر نشود، به صورت متصل و با تغییر حکومت ها ادامه خواهد داشت.
    
    2- کثرت متولیان صدور مجوز تاسیس
    وزارت ورزش و جوانان، نیروی انتظامی، وزارت کشور، سازمان بهزیستی و مرکز امور زنان ریاست جمهوری از متولیان صدور مجوز برای سازمان های مردم نهاد و موسسات خیریه هستند.
    
    3- نداشتن تعامل و سازماندهی در بین متولیان صدور مجوز.
    
    4- وزارت کشور
    با توجه به کارکرد سیاسی - امنیتی این وزارتخانه، تنها صدور مجوز تاسیس احزاب سیاسی توسط آن بسیار منطقی تر به نظر می آید.
    نگاه یکسان وزارت کشور به احزاب سیاسی و سازمان های مردم نهاد با توجه به تفاوت ماهوی و کارکرد هر یک از آنها زمینه ساز بروز مشکلاتی در فعالیت سازمان های مردم نهاد شده است.
    
    5- بوروکراسی اداری
    جهت دریافت مجوزهای لازم برای تاسیس، خوان های متعددی وجود دارد که باعث بروز نوعی سرخوردگی و اتلاف سرمایه های مادی و معنوی شده است.
    
    6- ضعف منابع
    قدرت منابع سازمان های مردم نهاد در ارتباط مستقیم با قدرت اقتصادی کشورهاست.
    با توجه به بحران اقتصادی در ایران به نظر می آید باید سازوکاری به وجود آید که دولت بدون ایجاد حق دخالت برای خود به فراخور نوع فعالیت و توسعه سازمان های مردم نهاد منابع سخت افزاری و نرم افزاری لازم را در اختیار آنها قرار دهد.
    
    7- سازمان های موازی با هدف یکسان
    در نظر اول موضوع فوق به عنوان مشکل به نظر نمی آید ولیکن مشکل از آنجا آغاز می شود که سازمان های موازی تنها با هدف تاسیس سازمان های پیشرو و قدرتمند ایجاد شده و اهداف خاصی را دنبال می کنند.
    با وجود مشکلات فوق الذکر و با نگاهی به روند سازمان های مردم نهاد موجود چشم اندازی که برای آینده این سازمان ها می توان متصور شد، نوید فصلی روشن را می دهد.
    
    سازمان های مردم نهاد زیر نظر رییس جمهور
    با شناسایی مشکلات فراروی سازمان های مردم نهاد به نظر می رسد علاوه بر آنکه متولی این امر را یکپارچه کرد، باید نسبت به ایجاد یک چتر حمایتی قوی نیز اقدام کرد.
    به همین منظور جهت جلوگیری از نابسامانی های احتمالی آینده و ایجاد هزینه سنگین برای کسانی که به قصد مقابله با این سازمان ها برخواهند خاست، بهترین گزینه تحت پوشش قراردادن مدیریت سازمان های مردم نهاد توسط ریاست جمهوری است.
    این امر علاوه بر قدرت بخشیدن به جایگاه سازمان های مردم نهاد، سبب سهولت در ارایه امکانات به این سازمان ها نیز خواهد شد.

 روزنامه شرق ، شماره 1794 به تاریخ 7/5/92، صفحه 6 (جامعه
دیدگاه ها
شما نیز دیدگاه خود را ثبت نمایید
نام *
پست الکترونیک *
5 + 2 =